Pokazywanie postów oznaczonych etykietą kuchnia włoska. Pokaż wszystkie posty
Pokazywanie postów oznaczonych etykietą kuchnia włoska. Pokaż wszystkie posty
Guido. Włoska kuchnia na tip top.

Guido. Włoska kuchnia na tip top.

Włoskich restauracji jest na pęczki wszędzie. Zwłaszcza... we Włoszech. Czym się wyróżnia to miejsce, by przyciągnąć klientów? Na pierwszy rzut oka niczym szczególnym. Guido to jedno z tych miejsc na wybrzeżu Adriatyku, które istnieją od zawsze. Rok założenia restauracji 1946 i od tego czasu solidnie zapracowali na wszystkie dobre recenzje. Położenie Guido i wystrój jest bardzo wakacyjny, panuje letni, nadmorski klimat, bardziej na wypad z przyjaciółmi, niż elegancką kolację.
A jednak,mimo prostego wystroju i bliskości plażowych leżaków, może za sprawą gwiazdki Michelin, pojawiający się tu goście swoim strojem podkreślają uroczysty nastrój kolacji, bo Guido to miejsce, które dotrzymuje obietnicy, o czym mamy okazje się przekonać. Ale pora przejść do menu, bo przecież nie wystrój jest najważniejszy.
Włosi na kolację zaczynają przybywać po 21ej, ze względu na chęć zrobienia zdjęć, jesteśmy pierwsi. Kelner wita nas szampanem oraz koszykiem ciepłego jeszcze, wypiekanego przez restaurację pieczywa, z którego najbardziej przypada nam do gustu chleb z rozmarynem.
W oczekiwaniu na właściwą przystawkę dostajemy amuse-bouche w postaci mini burgera z tuńczyka. Jest tak idealny i piękny, ze aż szkoda go zjeść! :)
I oczywiście smakuje podobnie, jak wygląda.
 


Drugą z przystawek jest ravioli z mięsem białej ryby i sałatą podane z tajemniczym musem, który smakuje znakomicie (zapominam zapytać kelnera, co próbujemy). Ugotowane al dente i zapieczone pierożki wypełnione nadzieniem, świetnie smakują i tylko potwierdzają naszą dobrą opinię o makaronowych umiejętnościach kucharzy. 
Gdy właściwe przystawki lądują na stole, czuję konsternację. Czytając menu mam zawsze pewne wyobrażenie potrawy a Guido łamie je w stu procentach. Seppia e Squacquerone  - niepozorna czarna miseczka kryje świeżą mątwę z serem pleśniowym, które połączone razem okazują się być genialne! A Marinara di Cozze e Vongole to bardzo słone,  ale rewelacyjnie przyrządzone małże.


Czas na danie główne. D. ma wątpliwości - mam zamówić risotto? To takie pospolite. Risotto Rosso z białą rybą, jest mistrzowskie w swej prostocie a każdy kęs to esencja smaków. Mam ochotę zabrać jego talerz.
Chęć na risotto trwa tylko chwilę, po której otrzymuję Calamaro arrosto in Crema di potate Parmetiez con Tartufo Nero - kalmary grillowane w musie parmezanowo - ziemniaczanym z truflami - kulinarny orgazm, który robi na mnie niesamowite wrażenie estetyczne! Pachnie truflami, a owoce morza są świeże, sprężyste i idealnie przyrządzone. A do tego ten mus... 
Po trzech przystawkach i daniu głównym jesteśmy najedzeni, ale deser... Grzech nie spróbować. Kusimy się na współczesną wersję melby i semifreddo pistacjowe.
Melba niczym nie przypominana znanego mi deseru. Są lody, jest brzoskwinia, jest wilgotne pyszne ciasto i chrupiąca rurka z kremem, a jednak razem to wszystko smakuje zupełnie inaczej. Duży plus za rekonstrukcję klasyka.

Semifreddo. Przyznaję, nie jestem w stanie być obiektywna, bo uwielbiam pistacje i wszystko, co z nimi związane, ale to najlepszy deser, jaki jadłam w życiu! Idealnie wyważony, nie za słodki i doskonale kremowy. Uczta. A do deseru polecone przez kelnera wino Calice Donna Fugata "Ben Rye" 2009, które przypominało białe Porto i komponowało się fantastycznie.

Po opłaceniu rachunku czekała na nas kolejna niespodzianka - mini sorbety mango w polewie z gorzkiej czekolady.
Guido. Niepozorna restauracja, jakich wiele na adriatyckich plażach. Guido. Smak. Klasa. Doświadczenie. Atmosfera. To wszystko składa się na gwiazdkę, którą otrzymało.

Guido: http://www.ristoranteguido.it
Adres: Lungomare Guido Spadazzi, 12, Rimini, Włochy




Spaghetti z mulami w białym winie

Spaghetti z mulami w białym winie

Podczas podróży do Portugalii zjadłam to danie po raz pierwszy i pokochałam od pierwszego kęsa. Mule w białym winie z szalotką i pietruszką skropione oliwą z oliwek, z chili, duszone na maśle – brzmi skomplikowanie, ale to prostsze niż się Wam wydaje, wystarczy jeszcze parę minut na ugotowanie makaronu i gotowe!
Świeże małże dostaniecie w dużych hipermarketach, ja zaopatruję się w nie w Makro (w czwartki jest dostawa świeżych owoców morza). Przed ugotowaniem mule należy dokładnie oczyścić zekrobując narosla i odrywając włókniste nitki, potem wybrać wszystkie nieszczelnie zamknięte, postukać w muszle, a jeśli nadal pozostaną uchylone, wyrzucić - gdyż są martwe.

składniki,
2 porcje:

1 kg muli
1/2 cebuli

1 ząbek czosnku
1/2 pęczka natki
10 g masła
150 ml białego wytrawnego wina
świeżo mielony pieprz

1/2 papryczki chili
(opcjonalnie)
200 g makaronu spaghetti








przygotowanie:
Wrzucić makaron do wrzątku z łyżką soli i ugotować al dente, zgodnie ze wskazówkami na opakowaniu. Cebulę i czosnek obrać i drobno posiekać. Pietruszkę umyć, osuszyć i posiekać same listki. W rondlu na umiarkowanym ogniu roztopić masło, wrzucić czosnek i chili, zeszklić cebulę, wlać wino, zwiększyć ogień i doprowadzić do wrzenia. Dodać pietruszkę i mule, a następnie przykryć garnek pokrywką i potrząsnąć. Po ok. 3-4 minutach muszle małży zaczną się otwierać. Należy potrząsać nimi jeszcze przez minutę - dwie. Zdjąć garnek z ognia i pozbyć się zamkniętych muszli. Makaron powinien być już gotowy. Po odsączeniu, wystarczy przełożyć do garnka z małżami, wymieszać i jeszcze chwile podgrzewać, aby smaki się przemieszsały.



Smacznego!
 
 


Leniwa focaccia z oliwkami i solą morską

Leniwa focaccia z oliwkami i solą morską

Ostatnie dni miały szalone tempo i toczyły się poza domem, nic dziwnego, że zupełnie zapomniałam, że dziś święto. Szybki przegląd lodówki i padło na focaccię, czyli chleb pieczony na świeżych drożdżach z mąki, wody i oliwy. Robiłam ją, wzorując się na przepisie z książki "Zdrowa kuchnia prosto z targu - kupuj, gotuj i jedz" autorstwa Jodi Liano, którą uwielbiam za apetyczne zdjęcia. Ciasto rozwałkowałam na kształt prostokąta i piekłam w blaszce, focaccia wyszła dość wyrośnięta i puszysta. Do swojej dodałam zielone oliwki, rozmaryn i gruboziarnistą sól morską
 


składniki:

10 g świeżych drożdży
180 ml ciepłej wody
315 g mąki
1 łyżeczka soli
60 ml oliwy z oliwek
garść dobrej jakości zielonych oliwek

2 łyżeczki gruboziarnistej soli morskiej
(użyłam młynka z solą morską Kamis)

 rozmaryn świeży lub suszony
(użyłam suszonego Kamis do ciasta, posypałam świeżym)





przygotowanie:

Nagrzje piekarnik do 230 stopni. W niedużej miseczce wymieszać 45 g mąki, droiżdże i 60 ml wody. Odstawić na 20 minut, aż na wierzchu zaczną pojawiać się bąbelki powietrza. Następnie dodać suszony rozmaryn, sól, pozostałe 120 ml wody i resztę mąki. Przełozyć na posyopany maką blat kuchenny i wyrabiać przez około 10 minut, ewentualnie dodając troszkę maki, aby ciasto się nie kleiło.
 
Gładkie, wyrobione ciasto przełożyć do wysmarowanej oliwą miski i natłuścić również z wierzchu. Przykryć i pozostawić do wyrośnięcia na około godzinę w ciepłym miejscu. Gdy ciasto podwoi swoją objętość, uderzyć je kilka razy pięścią i przełożyć na blat, rozwałkować i włożyć do blaszki do pieczenia. Powciskać oliwki, posmarować oliwą i posypać gruboziarnistą solą. Piec około 20 minut aż nabierze złotego koloru i chrupkości.
 
Smacznego!
 
 

Cannelloni, makaron z wnętrzem!

Cannelloni, makaron z wnętrzem!

"Historia tego dania zaczyna się jeszcze w XIX stuleciu, bo właśnie wtedy w Neapolu rodzi się Nicola Federico – kucharz i wynalazca cannelloni. Jako młody chłopak przeniósł się z Neapolu do Sorrento i poślubił młodą dziewczynę – Fortunatę Scarpati. Zaczął pracować w restauracji La Favorita i właśnie tam w 1907 roku wpadł na pomysł cannelloni. Nicola pracował w tej restauracji przez 31 lat i stał się sławny na całe Włochy dzięki potrawie, którą wymyślił."
 
Czasami nie mam ochoty na kulinarne eksperymenty, wtedy  chętnie sięgam po sprawdzone przepisy. Na poniedziałkowy obiad coś pysznego i prostego, czyli przepis na tradycyjne cannelloni, podobne do tego, jakie serwowano w Sorrento. Makaron plus sos boloński  z soczystym mięsem  a na wierzch gładki beszamel, całość zapieczona z parmezanem tworzy sycącą, tradycyjną kompozycję. Czego chcieć więcej?
 
Kolejny plus to fakt, że ta zapiekanka makaronowa jest idealna do podgrzania na następny dzień, spokojnie możecie przygotować porcję na 2 dni, na pewno się Wam nie znudzi!
 
 
składniki,
4 porcje:

bolognese,
(wg przepisu Gordona Ramsaya):
2 łyżki oliwy
1 cebula
1 marchewka
sól i pieprz
2 ząbki czosnku
1 łyżeczka suszonego oregano
400 g mielonego mięsa wołowego
1 łyżka koncentratu pomidorowego
½ szklanki czerwonego wytrawnego wina
1 puszka siekanych pomidorów
1 łyżka sosu Worcestershire

beszamel:
1 łyżka masła
2 łyżki mąki
400 ml mleka
sól morska
gałka muszkatołowa


14 rurek cannelloni
1/2 szklanki tartego parmezanu




przygotowanie:
 
Piekarnik nagrzać do 180 stopni.
 
Sos boloński: Utrzeć na tarce cebulę i marchew. W rondlu rozgrzać oliwę, wrzucić warzywa, smażyć i mieszać, aż zrobi się puree. Doprawić solą i pieprzem. Dodać zmiażdżony czosnek i oregano. Mieszać przez 2 min., nie rumieniąc warzyw. Dodać mięso na środek patelni i wymieszać z warzywami. Zrobić miejsce na środku rondla i wrzucić tam łyżkę koncentratu pomidorowego. Rozmieszać najpierw sam koncentrat, a następnie połączyć go z resztą składników w rondlu. Dolać wina i zredukować do syropu. Dodać pomidory, zamieszać. Całość doprawić sosem Worcestershire. Wyłączyć ogień i pozostawić na płycie jeszcze 5-6 min.
 
Beszamel:  Na patelni rozpuścić masło z mąką.  Mieszać, by maka się nie zarumieniła. Zdjąć z ognia. Dolać mleko, mieszając, aż sos zgęstnieje i będzie gładki. Przyprawić gałką i solą, odstawić z ognia.

 Przygotować formę żaroodporną i wyłożyć ją rurkami cannelloni. Napełniać je po kolei farszem mięsnym i układać jedną przy drugiej. Polać sosem beszamelowym, posypać serem i wstawić do nagrzanego piekarnika na 20 minut. Następnie przełączyć na grill i piec przez 4 minuty, aby zrumienić wierzch.

Smacznego!
 

 

 
Copyright © 2014 What's cooking? , Blogger